My teacher
posted on 20 Aug 2011 16:12 by saltnamejuneไม่กี่เดือนก่อน เราได้ไปยืนอยู่ที่หน้าห้องของครูท่านหนึ่งที่มีบุญคุณกับฉันมาก ตั้งใจจะขอให้ท่านเป็นผู้คุมโปรเจ็คใหม่ของเรา
ห้องเรียนนั้นไม่เปลี่ยนไปเลย ยังมีนักเรียนหลายคนที่อ่อนกว่าฉันไม่กี่ปีเล่นซนอยู่ข้างใน เราอดยิ้มไม่ได้ ยืนรอพลางนึกภาพตัวเองนั่งอยู่ในนั้นด้วย ที่นั่งที่หนาวที่สุดเพราะแอร์ตกอยู่ตรงนั้น แต่เราก็ไม่คิดจะย้ายที่ เพราะมันเป็นที่ที่ติดโต๊ะครูที่สุด
รู้สึกแปลกเหลือเกินที่ได้กลับมา ตัวเราก็ได้ย้ายไปเรียนตึกม.ปลายได้หนึ่งปีแล้ว ตึกม.ต้นจึงกลายเป็นสถานที่เก็บความทรงจำแสนเงียบเหงา เรามองบันไดสลับกับนาฬิกา หวังจะได้เห็นครูท่านนั้นเดินยิ้มขึ้นมาจากบันไดพร้อมถ้วยชานมในมือ
จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้เจอท่าน เราต้องรีบวิ่งกลับตึกม.ปลายก่อนที่จะเข้าเรียนคาบที่สามสาย ส่วนตัวก็ไม่ได้แปลกใจอะไรมาก ครูส่วนใหญ่ชอบไปโรงอาหารตอนพักอยู่แล้ว รวมถึงครูท่านนี้เช่นกัน
เมื่อวันอาทิตย์ที่เพิ่งผ่านมา เราได้แต่จ้องรูปของท่านบนหน้าจอคอมของเว็บโรงเรียน รอยยิ้มที่เคยเห็นทุกวันแข็งค้างบนรูปถ่าย
ท่านเสียแล้ว
เราไม่ใช่คนเจ้านำตา แต่วันนั้นเราร้องไห้หนักกว่าที่เคยร้องมาในเวลาหลายปี
เราไม่เชื่อในพระเจ้า แต่ก็อดโกรธพระองค์ไม่ได้ที่เอาตัวท่านไปเร็วขนาดนี้
ทั้งสัปดาห์ที่ผ่านมา เวลาเราเข้าเว็บโรงเรียนก็ได้แต่ชะงักเมื่อเห็นรูปท่าน (ซึ่งก็แย่มากเพราะเราต้องเข้าทุกวันอยู่แล้ว)
ในหัวได้แต่พยายามเรียกเอาบทสนทนาสุดท้ายที่มีกับท่านกลับมา ถึงมันจะเลือนลางมากก็ตาม ท่านยังดูแข็งแรงและปกติดีทุกอย่าง ยังกระฉับกระเฉงแล้วก็ตลกเหมือนเดิม แม่เราบอกว่าได้เห็นท่านเมื่อสองเดือนก่อน ท่านเดินเร็วๆไปก่อนที่จะทักทัน
เรากลับไปคุยกับเพื่อนที่เคยผ่านมีท่านมา ทุกคนพูดเสียงเดียวกันหมดว่าจะไปงานไว้อาลัยท่าน
เราก็ได้แต่สงสัย เราเป็นคนเดียวรึเปล่าหนอที่ร้องไห้ก่อนนอนเพียงแค่ความคิดที่ว่าจะไม่ได้เจอท่านอีกแล้ว
เราไม่ภูมิใจเท่าไรที่จะบอกว่าเราเกือบไปงานของท่านสาย
ดำ เทา ขาว
ทุกคนใส่เสื้อสีนั้น
มันเหมือนกันเป้นการรวมตัวที่ประหลาด ครูที่ไม่ได้พบหน้ามาร่วมปีมารวมตัวกันหมด เรารีบหยิบกระดาษทิชชูติดตัวไว้หนึ่งแผ่น เพราะรู้ได้เลยว่าเสียนำตาแน่ๆ
ก่อนที่เราจะไปนั่งประจำที่ เราสังเกตว่าในหมู่นักเรียนที่มาร่วมงานนั้น เกินครึ่งล้วนแต่เป็นนักเรียนจากเอเชียทั้งสิ้น
ข้างๆเราเป็นเพื่อนร่วมห้องเก่าที่เคยไม่ถูกหน้ากันเท่าไร แต่เราก็ไม่ได้ใส่ใจมาก กลับชื่นชมเค้าด้วยซำที่มา ทั้งๆที่เค้าเคยเรียนกับครูท่านนี้เพียงไม่กี่เดือนเท่านั้น
งานไว้อาลัยเริ่มขึ้น ครูคนแล้วคนเล่าขึ้นมาพูดเกี่ยวกับครูท่านนั้น บางท่านกล่าวไปสะอื้นไป บางท่านพยายามยิ้มสู้ความเศร้า บางท่านทำได้เพียงส่งจดหมายมาให้ถูกอ่านเพราะได้ย้ายไปทำงานที่ประเทศอื่นแล้ว
ผีเสื้อเป็นสัญลักษณ์ของวิญญาณ วันที่เขาจากไป ฉันบังเอิญได้นำผีเสื้อตัวหนึ่งไปไว้บนโต๊ะของเขา ตั้งแต่วันนั้น ทุกครั้งที่ฉันเห็นผีเสื้อ ฉันคิดถึงเขา
ดวงดาวส่องประกาย ผมอดคิดไม่ได้ว่าหนึ่งในประกายเหล่านั้นคือเขา เต้นรำไปมาพร้อมแก้วไวน์ในมือ
เขาเคยบอกฉันว่าหลังจากลูกชายทั้งคู่เรียนจบ เขาจะลาออกไปเปิดสวนมันฝรั่งที่ฝรั่งเศษ เขาบอกฉันตั้งหลายหนจนฉันเกือบจะเชื่อเขาซะแล้วสิ!
หลายครั้งฉันได้แต่สงสัย มีนักเรียนกี่พันคนแล้วที่ผ่านมือเขามา
จะไม่มีเขาคนที่สองหรอก
คำไว้อาลัยจากครูแต่ละคน หลายคนเคยสอนเรามาแล้ว ทำให้เราคิดขึ้นได้ว่าเราไม่รู้จักท่านที่ไม่ใช่ครูเลย ท่านยังเป็นพ่อแล้วก็เพื่อนของคนหลายคนอีกด้วย
ระหว่างนั้น เราได้ยินเสียงสะอื้นจากด้านข้าง เราอดไม่ได้ที่จะยื่นกระดาษทิชชูที่กำไว้แน่นในมือให้เพื่อนคนนั้น เค้าได้แต่จ้องเราเงียบๆ ก่อนจะรับไปโดยไม่ได้พูดอะไร
ไม่นานนักเราเองก็เริ่มสูดจมูก ขอบตาร้อนผ่าวเหมือนจะร้องไห้ เราขยับแว่นเช็ดนำตาจังหวะเดียวกับที่เพื่อนคนนั้นฉีกกระดาษทิชชูที่เราให้ไปครึ่งหนึ่ง ก่อนจะยื่นครึ่งนั้นให้เรา
เรายิ้ม เค้ายิ้ม บางทีคำพูดนั้นไม่จำเป็น
ระหว่างบทพูด เราสังเกตว่าเค้าฉีกกระดาษของเค้าอีกรอบ แล้วส่งให้เพื่อนของเค้าต่อไปอีก
หลังจากที่งานจบลง เรายืนต่อแถวยาวเป็นชั่วโมงเพื่อจะเขียนคำอำลาลงสมุด ระหว่างนั้น เราได้คุยกับครูเก่าๆ ต่างคนต่างมองขอบตาแดงๆแล้วก็ยิ้มให้อย่างเข้าอกเข้าใจ เราไม่ใช่นักเรียนคนเดียวที่เสียนำตาไป เราไม่ใช่นักเรียนคนเดียวที่ติดบุญคุณของครูท่านนี้
กว่าจะถึงคิวเรา คนทุกคนก็กลับกันไปเกือบหมดแล้ว เราจับปากกาไปมา ก่อนจะจรดมันลงกับหน้ากระดาษ
"Dear Mr Kimpe,
I used to be incapable of writing more than 3 lines. Now, I can write 1000+ words effortlessly (well, not really). This is possible because I was taught by you. You were, are and always will be my best teacher. I love reading, and now I can read even more with the language you taught me. I can never thank you enough.
You will be missed. Even though I'm Buddhist, I believe there is a place in heaven called 'H207'. That's where you sit inside, enjoying hot milk tea and freezing air-con. I'll be there someday, waiting for Thursday lunchtime, when I'll be your 'assistance' in your club."
******************************************
ครูคิมเพเป็นครูสอนอังกฤษของเราค่ะ เค้าสอนตั้งแต่เราพูดเขียนอ่านไม่ได้ความจนอ่านวรรณกรรมเช็คสเปียร์ได้ เราได้เรียนกับเค้าแค่ครึ่งปี แต่ก็ไปคลับของเค้ามาตลอดเกือบสามปี ที่ห้อง H207
ถ้าเค้าไม่ได้อยู่ในห้องนั้นในสวรรค์ เค้าก็อยู่ในสวนจิบไวน์อยู่นั้นแหละ
Tags: rip2 Comments
